วันทำงานต่อมาณิชชาไปทำงานตามปกติ แต่หญิงสาวรู้สึกว่าวันนี้ผู้คนที่เจอมักจะมองเธอแปลกๆ บางคนเห็นเธอแล้วก็หันไปคุยกันด้วยท่าทางเหมือนจะกระซิบกระซาบอะไรต่อกัน บางคนมองเธอแล้วยิ้มแปลกๆ จนหญิงสาวนึกสงสัย
“ณิชพี่หยงถามหาแน่ะ” ธวัลยาเพื่อนในแผนกที่เข้าทำงานไล่เลี่ยกันบอกเมื่อเธอไปถึงห้องทำงาน
“ขอบใจจ้ะ อะ...ขนม” ณิชชาส่งถุงขนมที่ซื้อมาจากชลบุรีให้เพื่อนเป็นของฝาก
“น่ากินจัง อย่าบอกนะว่าณิชไปซื้อมาจากชลจริงๆ น่ะ”
“ก็ชลบุรีน่ะสิ วันเสาร์เราพาลูกไปพัทยามาน่ะ แล้วทำไมถามแบบนั้นนี่เราว่าไม่ได้บอกใครเลยนะ ตัวรู้ได้ไง”
“เราว่าณิชไปหาพี่หยงก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกัน”
ณิชชาเคาะประตูห้องทำงานของตันหยงและเปิดเข้าไป พบว่าอีกฝ่ายรออยู่แล้ว
“สวัสดีค่ะพี่หยง เรียกณิชเหรอคะ”
“จ้ะ ณิชนั่งก่อนสิ”
ณิชชานั่งลงตามคำบอกและรับเอกสารที่อีกฝ่ายส่งให้มาดูอย่างแปลกใจ “อะไรคะพี่”
หญิงสาวกวาดสายตาไปตามตัวอักษร
