"เจ็บมากมั้ย? ไปโรงพยาบาลกันเถอะแก" ยัยแนนพยายามใช้มือสั่นๆ ประคองร่างที่สั่นเทาของขมิ้นให้ยืนขึ้นจากพื้นหินกรวดที่เต็มไปด้วยรอยเลือด
"มะ...ไม่เจ็บ ซี๊ดดด..." ขมิ้นพยายามจะฝืนยิ้มแต่ความเจ็บแปลบที่ข้อศอกและเข่าทำให้เธอต้องเบ้หน้า ขมิ้นหยัดกายยืนขึ้นด้วยขาสั่นๆ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับสิงค์และพายุที่ยืนจดๆ จ้องๆ กันอยู่
"จะไม่เจ็บได้ไงพี่! เลือดอาบขนาดนี้" ไบร์ทที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยสีหน้ากังวลใจสุดขีดเมื่อเห็นแผลฉกรรจ์บนตัวขมิ้น
"ขมิ้น... / ขมิ้น..." สิงค์และพายุหลุดออกจากภวังค์ความโกรธ ทั้งคู่สะบัดมือออกจากคอเสื้อของกันและกันทันที แล้วรีบถลาเข้ามาหาผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจของพวกเขา
"ขมิ้นเป็นต้นเหตุ... ที่ทำให้พวกพี่ต้องมาทะเลาะกัน... อึก... ฮึก..." ขมิ้นเงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองผ่านม่านน้ำตา ใบหน้าของสิงค์และพายุตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเลือด แต่ไม่มีบาดแผลไหนจะเจ็บเท่ากับคำพูดของเธอใ
