ฉันโผเข้าสวมกอดแม่แน่นจนตัวโยน ร่างกายที่บอบช้ำทั้งกายและใจเหมือนได้รับพลังงานบางอย่างที่โหยหามานาน ทันทีที่สัมผัสถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคย น้ำตามันก็ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ความรู้สึกผิด ความเจ็บปวด และความสับสนที่อัดอั้นมาตลอดทางมันพรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น เมื่อเห็นหน้าแม่... ฉันรู้เลยว่าฉันกลับมาถึงที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว
"ฮืออออออ แม่คะ... ฮือออออ" ฉันร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายสายตาใครหน้าไหนทั้งนั้น แม้แต่พี่แทนที่ยืนมองอยู่ด้วยความเป็นห่วงฉันก็ไม่สนอีกต่อไป
"ใจเย็นๆ นะลูก... งั้นฉันขอดูแลลูกก่อนนะ" แม่หันไปบอกแม่ของพี่แทนด้วยน้ำเสียงเกรงใจ ก่อนจะค่อยๆ ลูบหลังปลอบประโลมฉัน ประคองร่างที่สั่นเทาให้เดินตามขึ้นไปบนห้องนอนที่ฉันเคยอยู่ตั้งแต่เด็ก
"ฮืออออ ฮึก... ฮือออออ" พอแผ่นหลังสัมผัสเตียง น้ำตามันยิ่งไหลเหมือนเขื่อนแตก
"คนเก่งของแม่ ค่อยๆ ใจเย็นๆ นะลูก ไม่เป็นไรนะ" แม่นั่งลงข้างๆ ลูบหลังลูบไ
