"งะ...งั้นเดี๋ยวขมิ้นไปส่งหน้าบ้านนะคะ" ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่น้ำตามันกลับรื้นขึ้นมาคลอเบ้าจนร้อนผ่าวไปหมด ฉันเบือนหน้าหนีสายตาคมจดจ้องของทั้งคู่ ลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินไปเปิดประตูบ้าน ส่งพวกเขาออกไปจากชีวิต... ส่งความทรงจำที่แสนหวานและขมขื่นนี้ไปให้พ้นๆ
ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวขาออกไป
"เลือกไม่ได้... ก็อยู่ด้วยกันมันแบบนี้แหละ!"
พรึ่บ!!!
จู่ๆ แรงดึงมหาศาลจากด้านหลังก็ฉุดฉันไว้ พี่พายุโผเข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งนั้นรัดร่างฉันไว้แน่นจนแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขา
"มะ...หมายความว่าไงคะ?" ฉันตกใจจนตัวแข็งทื่อ เงยหน้ามองสบตาพี่พายุด้วยความสับสนมึนตึบ
"เราจะอยู่ด้วยกัน... สามคน"
คราวนี้เป็นเสียงนุ่มแต่หนักแน่นของพี่สิงค์ที่ดังอยู่ข้างหู ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาโอบกอดฉันจากอีกข้างหนึ่ง กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันถูกชายหนุ่มร่างสูงใหญ่
