"ปล่อยนะ! ฮือออออออ!"
เสียงกรีดร้องของฉันแหบพร่า ร่างกายตอนนี้มันแทบจะไร้เรี่ยวแรง แรงตบเมื่อกี้มันทำเอาโลกหมุนเคว้ง ความมึนเมาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม แต่มันก็ยังส่งผลให้หัวสมองของฉันหนักอึ้งจนสั่งการร่างกายไม่ได้ดั่งใจ
"มานี่!!!" ไอ้แท็กซี่ชั่วคำรามลั่น มันไม่ได้สะทกสะท้านต่อเสียงอ้อนวอนของฉันเลยสักนิด มือหนาของมันกระชากกลุ่มผมของฉันอย่างแรงจนหนังหัวแทบหลุด มันลากร่างของฉันลงมาจากรถแล้วกึ่งฉุดกึ่งกระชากลงไปในพงหญ้าข้างทาง
บริเวณนี้มืดสนิท... บ้านคนอยู่ไกลออกไปมากจนเห็นเพียงแสงไฟดวงเล็กๆ รำไรที่ไม่ได้ช่วยให้ความหวังในใจฉันสว่างขึ้นมาเลย ยิ่งมันลากฉันลึกเข้าไปเท่าไหร่ ความคมของยอดหญ้าและกิ่งไม้แห้งก็บาดตามแขนขาของฉันจนแสบไปหมด แต่นั่นยังไม่เจ็บเท่ากับความอัปยศที่ฉันกำลังจะเจอ
"ยอมดีๆ ก็สิ้นเรื่อง นังโง่!"
เพรี๊ยะ!! ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนหน้าฉันซ้ำอีกทีจนหน้าหันไปตามแรง
