"อื้ออออ..."
สติของฉันเริ่มกลับมาทีละนิดเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของพี่สิงค์ทำให้ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่ข้างทางนั่นแล้ว ฉันลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง
"จะถึงห้องแล้วขี้เซา" พี่สิงค์กระซิบบอกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ วางฉันลงเมื่อเรามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักของฉัน
"ขอบคุณนะคะที่มาช่วยทัน ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าพี่มะ..."
"พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้วขมิ้น" พี่สิงค์รีบตัดบทก่อนที่ฉันจะหลุดคำพูดที่เลวร้ายออกมา เขาเห็นแววตาที่สั่นระริกของฉันจึงรวบตัวฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง "ไม่ต้องคิดมากนะ ลืมมันไปให้หมด... พี่อยู่ตรงนี้แล้ว"
"ฮือออออ" ฉันกอดตอบเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกกว้างแล้วปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ความอัดอั้นทั้งหมดถูกระบายออกมาผ่านหยดน้ำตา
"เดี๋ยวคืนนี้พี่อยู่เฝ้าเอง" พี่สิงค์ผละกอดออกแล้วสบตาฉันด้วยสายตาที่จริงจัง
"ไม่เป็นไรค่ะ... ขมิ้นเกรงใจ" ฉัน
