ตอนที่ 14: อย่าดื้อกับพี่...

เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ฉันรีบตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันเพราะวันนี้มีภารกิจใหญ่รออยู่ นั่นคือการไปขนย้ายข้าวของจากร้านเดิมที่ห้าง เพื่อย้ายไปลงที่ร้านใหม่ในตึกเช่าที่เตรียมไว้ ฉันเดินลงจากคอนโดด้วยอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายเรียกร้องต้องการพลังงานก่อนจะไปลุยงานหนัก เดี๋ยวเกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะวุ่นกันไปใหญ่ "เอาหมี่เกี๊ยวแห้งชามนึงค่ะลุง" ฉันตัดสินใจเลือกฝากท้องที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางหน้าคอนโด เพราะร้านข้าวมันไก่เจ้าดังคนดันเยอะจนทะลัก ขืนรอมีหวังได้ย้ายร้านเสร็จตอนเที่ยงคืนแน่ๆ "ขอบคุณค่ะ" เมื่อชามเกี๊ยวร้อนๆ วางลงตรงหน้า ฉันก็ยังคงไม่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วรัวพิมพ์ตอบไลน์ยัยแนนเพื่อนซี้ที่ส่งมาจู้จี้ถามเรื่องชุดที่จะตัดใหม่ไม่หยุด "ไม่คิดจะเงยหน้ามามองกันหน่อยหรอ?" เสียงเข้มๆ ที่คุ้นหูจนน่าตกใจดังขึ้นเหนือหัว ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็ต้องชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่กำลังทอดสะพานยิ้มอ่อนๆ มาให้... เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากผู้ชายหน้านิ่งคนนี้ "พะ...พี่สิงค์!" วินาทีนั้นเอง หน้าฉันมันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ภาพเหตุการณ์ 'เกือบจูบ' เมื่อวานมันย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวเหมือนฟิล์มหนังวนลูป ใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะอย่างนั้น! "แก้มแดงแบบนี้... นึกถึงเรื่องเมื่อวานอยู่เหรอ?" พี่สิงค์พูดพลางถือวิสาสะนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉันทันที แววตาเจ้าเล่ห์นิดๆ นั่นทำเอาฉันทำตัวไม่ถูก "อะ...อ๋อ มะ...ไม่ใช่ซะหน่อยค่ะ! ขมิ้นแค่...แค่ปัดแก้มเยอะไปหน่อยน่ะค่ะวันนี้ แฮะๆ" ฉันรีบหันหน้าหนี ก้มลงมองชามเกี๊ยวเหมือนมันเป็นสิ่งน่าสนใจที่สุดในโลก ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดูออกไปซะทุกอย่างนะ! "ไม่เนียนเลยนะเรา..." เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอเบาๆ ฟู่วววว... ฉันลอบถอนหายใจ ก็รู้อยู่หรอกว่าโกหกไม่เนียน แต่ช่วยทำเป็นเชื่อหน่อยไม่ได้หรือไงเล่าพี่สิงค์! "ขะ...ขมิ้นไม่ได้โกหกนะคะ ขมิ้นพูดจริงๆ!" ฉันเถียงข้างๆ คูๆ จนลิ้นเริ่มพันกัน พยายามคีบเกี๊ยวปรุงรสแล้วยัดเข้าปากรัวๆ เพื่อหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา "หึๆ... โอเคๆ ไม่เขินก็ไม่เขิน แล้วนี่กินเสร็จจะไปไหนต่อ?" พี่สิงค์ถามขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ "จะตามไปด้วยรึไงเล่า..." ฉันบ่นพึมพำเบาๆ กับตัวเอง กะว่าเขาคงไม่ได้ยินหรอก "ใช่ พี่จะไปด้วย" "เฮ้ย!" ฉันตกใจจนรีบหันขวับไปหาเขา แต่ต้องรีบเด้งตัวออกแทบไม่ทัน เพราะพี่สิงค์ดันยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ จนหน้าเราแทบจะชนกันอีกแล้ว! กลิ่นหอมสะอาดๆ ของน้ำหอมผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเขาทำให้ฉันสมองเบลอไปชั่วขณะ "คือ...คือขมิ้น...ขมิ้น..." ฉันลนลานจนหาคำพูดไม่เจอ รู้แค่ว่าตอนนี้หน้ามันร้อนจนแทบจะระเบิด นี่ฉันเขินเขาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?! "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วๆ ใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ" เขาพูดพลางยิ้มกว้างขึ้น "สรุปจะไปไหน?" "ขมิ้นจะไปย้ายร้านน่ะค่ะ ต้องขนของจากห้างไปร้านใหม่" ในที่สุดฉันก็เค้นเสียงพูดออกไปจนได้ "งั้นเดี๋ยวพี่ไปช่วย" ห๊ะ?! ถ้าเขาไปช่วย ฉันก็ต้องอยู่กับเขาทั้งวันน่ะสิ แล้วหัวใจฉันจะทำงานหนักเกินพิกัดไหมเนี่ย! "มะ...ไม่เป็นไรค่ะขมิ้นทำเองได้ มีเพื่อนไปช่วยอีกแรง ไม่รบกวนพี่สิงค์ดีกว่าค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธพัลวัน "แรงผู้หญิงจะไปเยอะกว่าแรงผู้ชายได้ไง ข้าวของในร้านมีแต่หนักๆ ทั้งนั้น เดี๋ยวพี่ไปช่วย... จบนะ" "แต่ขะ..." ฉันอ้าปากจะค้านอีกรอบ "อย่าดื้อได้ไหม... พี่อยากช่วย" ประโยคเดียวสั้นๆ พร้อมสายตาดุแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนทำเอาฉันนิ่งสนิทเหมือนโดนสาป คำว่า 'อย่าดื้อ' ของเขามันมีพลังทำลายล้างสูงมากจนใจฉันละลายกลายเป็นน้ำไปหมดแล้ว งื้อออออ... ใครจะไปกล้าเถียงล่ะคะท่านี้! "ป่ะ..." พอฉันกินเสร็จ พี่สิงค์ก็ลุกขึ้นแล้วคว้าหมับเข้าที่มือของฉันทันที เขาจูงมือฉันเดินข้ามถนนมุ่งหน้าไปยังอีกฝั่ง "ปะ...ไปไหนคะ?" ฉันถามงงๆ ขณะที่เรายืนอยู่ตรงเกาะกลางถนน มือเขามันใหญ่และอบอุ่นจนฉันไม่อยากจะปล่อยเลย "ไปรถพี่ไง" เขาหันไปมองซ้ายขวาก่อนจะพาฉันเดินลิ่วๆ เข้าไปในอู่ซ่อมรถของเขาที่อยู่ไม่ไกล "อ้าวววว! พี่สิงค์ ไปฉุดสาวที่ไหนมาครับเนี่ย!" เสียงลูกน้องในอู่ตะโกนทักขึ้นทันทีที่เห็นเจ้าของอู่เดินจูงมือสาวสวยเข้ามา "แส่!" พี่สิงค์ด่านิ่งๆ ตามสไตล์ แต่ไม่ได้ปล่อยมือฉัน "แหมๆๆๆ พี่สิงค์จับมือกันแน่นเลยนะ กิ้วๆๆ" ลูกน้องคนเดิมยังไม่หยุดล้อ ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่ามือเรายังประสานกันอยู่ เลยรีบก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความเขินอาย พี่สิงค์เองก็เหมือนจะเพิ่งนึกได้ เขาค่อยๆ ปล่อยมือฉันออกแล้วยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน ท่าทางมาดเข้มหายนิ่งไปแวบหนึ่ง "เอ่อ... มันนุ่มน่ะ พี่เลยจับเพลินไปหน่อย" กรี๊ดดดดด! พูดออกมาได้ยังไงคะพี่สิงค์! จับเพลินเหรอ?! ฉันยืนหน้าแดงยืนยิ้มอ่อนๆ ให้เขาเหมือนคนบ้า หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก นี่แค่เริ่มวันนะขมิ้น... แล้วทั้งวันที่ต้องอยู่ด้วยกันจะขนาดไหนเนี่ย!