แสงจันทร์นวลตาในคืนค่ำที่เงียบสงัดสาดส่องผ่านรอยร้าวของบานหน้าต่างกระจกที่ยังไม่ได้ซ่อมแซม ราวกับจะตอกย้ำถึงรอยร้าวในหัวใจของคนทั้งคู่ เรืองที่ขลุกอยู่หน้าประตูห้องนอนมาทั้งวัน บัดนี้ร่างกายของเขาดูซูบเซียวและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยคมเข้มและเปี่ยมไปด้วยอำนาจวาสนา บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและหม่นแสง
นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายที่เคยสั่งตายคนได้เพียงแค่ชายตามอง กลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่หยั่งรากลึก
เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ลูกน้องนับร้อยชีวิตต้องตกตะลึง เรืองเดินไปที่โต๊ะทำงานหรูหยิบตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลพยัคฆ์ร้ายและปืนพกคู่กายวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับเรียกลูกน้องคนสนิทเข้ามาพบในทันที
"บอส... มีคำสั่งด่วนอะไรครับ? เราจะบุกถล่มเจ้าสัวเลยไหม?"
ลูกน้องถามด้วยความกระตือรือร้น
"เปล่า..."
เรืองพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น
"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็
