ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะแปรเปลี่ยนจากความหนาวเหน็บเป็นความอุ่นซ่านภายในห้องนอนหรูริมน้ำ
เรืองที่บัดนี้ถอดทิ้งซึ่งเขี้ยวเล็บและอำนาจวาสนาทั้งปวง บรรจงตระกองกอดร่างบางของฝ้ายไว้ในอ้อมแขนแกร่งที่บัดนี้สั่นเทาด้วยความโหยหาและรู้สึกผิด มือหนาที่เคยหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามกลุ่มผมสลวยของเมียเด็กอย่างแผ่วเบา ราวกับจะใช้สัมผัสนี้ซ่อมแซมรอยร้าวในใจที่เขาเป็นคนกรีดไว้อย่างเห็นแก่ตัว นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายฉายแววอ่อนโยนที่สุดในชีวิตขณะที่เขาโน้มใบหน้าลงไปซบที่ลาดไหล่บางของเธอ
"ฝ้าย... พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ต่อจากนี้ไป... ลมหายใจของพี่จะมีไว้เพื่อชดใช้ให้มึงเพียงคนเดียว"
เรืองกระซิบพร่าข้างใบหูที่แดงซ่านของฝ้าย เสียงของเขาสั่นเครือไปด้วยหยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไป
"พี่สัญญา... พี่จะเปลี่ยนคนเถื่อนคนนี้ให้กลายเป็นคนที่คู่ควรกับความรักของมึง"
ฝ้ายนิ่งเงียบ หัวใจที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงน้ำแข็ง
