พี่ใจร้ายกับฝ้ายเกินไปแล้วนะคระ

บรรยากาศยามค่ำคืนริมแม่น้ำเจ้าพระยาช่างเงียบสงบ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความโหดร้ายและกลิ่นคาวเลือดที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องใต้ดินอันมืดมิด แสงจันทร์นวลตาฉายส่องลงบนผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นสะท้อนเงาสีเงินระยิบระยับ เรืองโอบอุ้มร่างบางของฝ้ายที่ยังคงนิ่งเงียบและมีดวงตาเหม่อลอยขึ้นมายังห้องนอนกว้างชั้นบนสุดของเซฟเฮาส์ ผนังห้องถูกแทนที่ด้วยกระจกใสบานยักษ์ที่เปิดรับลมธรรมชาติและกลิ่นอายของสายน้ำ เขาค่อย ๆ วางเธอลงบนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่นุ่มสีครีมอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอพรางกุมมือเรียวที่ยังคงสั่นเทาไม่หายไว้ในอุ้งมือหนาแกร่ง "ฝ้าย... มองหน้ากูสิเด็กดี" เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราดหรือความเผด็จการ มีเพียงความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยกระแสความโหยหาอย่างลึกซึ้งที่สื่อออกมาจากนัยน์ตาคมกริบ ฝ้ายค่อย ๆ เบนสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้ามามองชายหนุ่มที