บรรยากาศยามเช้าที่เซฟเฮาส์ริมน้ำควรจะเต็มไปด้วยความสุขหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนหวาน แต่ทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม แสงแดดอ่อน ๆ
ที่ลอดผ่านผ้าม่านไม่ได้ช่วยให้หัวใจของฝ้ายอบอุ่นขึ้นเลย เมื่อเธอตื่นขึ้นมาพบกับสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเรือง ชายหนุ่มที่เพิ่งจะพรมจูบปลอบประโลมเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้เขายืนตระหง่านอยู่ปลายเตียงในชุดสูทสีดำสนิท ท่าทางป่าเถื่อนและเผด็จการกลับมาสวมทับร่างกำยำนั้นอีกครั้งราวกับเป็นคนละคน
"ตื่นแล้วก็ไสหัวไปอาบน้ำซะฝ้าย... แล้วจำใส่หัวมึงไว้ว่า ต่อแต่นี้ไปมึงคือ 'นักโทษ' ของกูอย่างสมบูรณ์แบบ ห้ามมึงก้าวขาออกจากห้องนี้แม้แต่เซนเดียวถ้ากูไม่ได้อนุญาต!"
เสียงทุ้มต่ำของเรืองตวาดก้องจนฝ้ายสะดุ้งสุดตัว เธอรวบผ้าห่มปิดบังร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบพรางมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ
"พี่เรือง... ทำไมคระ? เมื่อคืนพี่บอกว่าพี่จะปกป้องฝ้าย พี่บอกว่าฝ้ายคือหัวใจของพี่..
