ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วบริเวณโกดังร้างริมชายฝั่งทะเลที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งสลับกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องโหว่ของผนังปูนเก่าๆ
กลิ่นอายของน้ำเค็มผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและเขม่าควันไฟ เรืองในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นความดุดันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางลูกน้องคนสนิทนับสิบนาย นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายจ้องเขม็งไปยังแสงไฟสลัวภายในโกดังที่พยานบอกว่าเป็นที่กบดานสุดท้ายของเจ้าสัวอำนาจ ศัตรูคู่อาฆาตที่พรากความสงบสุขไปจากชีวิตของเขาและฝ้าย
"วันนี้กูจะเด็ดหัวมันด้วยมือของกูเอง... ใครที่ขวางทางกู สั่งสอนมันให้รู้ว่านรกมีจริง!"
เรืองคำรามสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกปานน้ำแข็ง มือหนากระชับปืนพกกระบอกคู่ใจที่บรรจุกระสุนไว้เต็มพิกัด
ทว่า... ในจังหวะที่เรืองกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่สมรภูมิเลือด ร่างบางในชุดคลุมสีเข้มก็แอบซุ่มอยู่หลังกองลังไม้เก่าๆ ที่ห่างออกไปไม่ไกล ฝ้ายตัดสินใจทำสิ่งที่
