เสียงประตูลูกกรงอัลลอยด์ปิดลงตามหลังขบวนรถเอสยูวีที่แล่นกลับเข้าสู่คฤหาสน์พยัคฆ์ในยามดึกสงัด บรรยากาศภายในรถยังคงเงียบงันจนน่าอึดอัด เรืองนั่งนิ่งสนิท นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนลูกน้องที่ขับรถยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ฝ้ายที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ก้มหน้าก้มตา มือเล็กกุมชายเสื้อคลุมที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนไว้แน่น เธอรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ทันทีที่รถจอดสนิทหน้ามุขคฤหาสน์ เรืองก็ก้าวลงจากรถแล้วฉุดกระชากข้อมือของฝ้ายให้เดินตามขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่ทันที เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำจนกระทั่งบานประตูไม้สักสลักลายพยัคฆ์ถูกปิดลงและล็อกกลอนอย่างแน่นหนา
"ปัง!"
"พี่เรืองคระ... ฝ้ายขอโทษ ฝ้ายแค่เป็นห่วงพี่..."
ฝ้ายพยายามจะเอ่ยปากอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่าเรืองกลับหันมาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างแล้วดันเธ
