ท่ามกลางความเงียบงันในเพนท์เฮาส์หรูหลังจากพายุแห่งความแค้นสงบลง เรืองที่เพิ่งจะชำระล้างคราบเลือดศัตรูออกไปจากกายจนสะอาดเอี่ยม เขารีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนใหญ่หมายจะสวมกอดฝ้ายให้เต็มรัก ทว่าทันทีที่มือหนาสัมผัสเข้าที่แผ่นหลังบางของเมียรัก เขากลับต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะผิวเนื้อที่เคยนุ่มนวลบัดนี้กลับร้อนระอุประดุจเปลวเพลิง
"ฝ้าย... ฝ้ายจ๊ะ เมียจ๋า..."
เรืองพร่ำเรียกพลางพลิกตัวร่างบางขึ้นมาดู ใบหน้าสวยที่เคยสดใสบัดนี้กลับซีดเซียวและมีรอยแดงระเรื่อที่โหนกแก้มจากพิษไข้ ลมหายใจของฝ้ายติดขัดและสั้นรัวราวกับคนกำลังจะขาดใจ
"พี่เรือง... ฝ้ายหนาว... ฝ้ายเจ็บไปหมดทั้งตัวเลยคระ..."
ฝ้ายละเมอออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาจากความอ่อนแอทางกายทำให้หัวใจพยัคฆ์ร้ายบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย
"โธ่... ยอดดวงใจของพี่ มึงเจอเรื่องหนักมาทั้งคืน ร่างกายมึงคงรับไม่ไหวแล้ว"
เรืองไม่รอช้า เขาคว้าผ้าห่
