บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนหรูยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบาและเสียงหยดน้ำเกลือที่ดังเป็นจังหวะ ฝ้ายนอนซมอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าสวยซีดเซียวปนรอยแดงจากพิษไข้ที่ยังไม่ยอมลดละ ร่างกายที่บอบช้ำจากเหตุการณ์ร้ายแรงเมื่อคืนทำให้น้องฝ้ายดูอ่อนแอจนน่าสงสาร เรืองนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือหนากุมมือบางของเมียรักไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
"ตึ๊ง!"
เสียงโทรศัพท์มือถือของเรืองดังขึ้น เขาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่าเป็นสายด่วนจาก 'เก่ง' เรื่องการเก็บกวาดบัญชีเลือดที่ยังไม่เรียบร้อย เรืองหันไปมองฝ้ายที่หลับตาพริ้มด้วยความห่วงใย ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือเธออย่างแผ่วเบา
"ฝ้ายจ๊ะ... พี่ออกไปคุยงานข้างนอกแป๊บเดียวนะมึง เดี๋ยวพี่กลับมา พี่จะยืนอยู่หน้าประตูนี่แหละ"
เรืองกระซิบที่ข้างหูพรางจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง
ทันทีที่ประ
