บรรยากาศยามเช้าที่โรงพยาบาลหรูเริ่มคลี่คลายลงหลังจากพายุอารมณ์ของเรืองได้กวาดล้างสิ่งปฏิกูลอย่างยัยก้อยออกไปจนพ้นทาง ฝ้ายที่ได้รับยาและการดูแลอย่างดีจากสามีเริ่มมีสีหน้าสดใสขึ้น แม้ร่างกายจะยังเพลียอยู่บ้างแต่แววตาคู่สวยกลับฉายแววความโหยหาบางอย่างที่คนเป็นสามีอย่างเรืองสัมผัสได้ทันที
"พี่เรืองคระ... ฝ้ายไม่อยากกลับเพนท์เฮาส์แล้วคระ"
ฝ้ายพึมพำขณะซบไหล่แกร่งของเรืองที่กำลังประคองเธอเดินออกจากห้องพักฟื้น
"ฝ้ายอยากไปที่ที่สงบ... ที่ที่มีแค่เรา ที่ที่ฝ้ายไม่ต้องระแวงว่าจะมีกล้องหรือมีใครมาแดกดันฝ้ายอีก"
เรืองขมวดคิ้วมุ่นพลางกระชับอ้อมกอด
"แล้วมึงอยากไปไหนล่ะฝ้าย มัลดีฟส์ไหม หรือสวิตเซอร์แลนด์ พี่จัดเครื่องบินส่วนตัวให้มึงได้เดี๋ยวนี้เลยนะเมียจ๋า"
ฝ้ายส่ายหน้าช้าๆ พรางเงยหน้าขึ้นสบตาสามีด้วยแววตาอ้อนวอน
"ฝ้ายอยากกลับบ้านคระพี่เรือง... บ้านไม้หลังเล็กๆ ของพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัด ฝ้ายอยาก
