สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงราวกับสรวงสวรรค์กำลังร่ำไห้และสมเพชในความจองหองของพยัคฆ์ร้ายที่ชื่อว่าเรือง ภายใต้ความมืดมิดของผืนป่ารกชัฏริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเชี่ยวกราก แสงจากไฟฉายแรงสูงนับร้อยดวงของเหล่าลูกน้องในชุดดำสาดส่องไปมาวุ่นวายจนเกิดเป็นลำแสงตัดกับม่านฝนสีเทาหม่น
เสียงตะโกนเรียกชื่อ "คุณฝ้าย!"
ดังระงมแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องปานฟ้าจะถล่ม ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา นอกจากเสียงกิ่งไม้ที่หักระเนระนาดตามแรงพายุที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
เรืองในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตราคาแพงเปียกปอนลู่ไปกับมัดกล้ามกำยำที่บัดนี้สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากน้ำฝนที่เย็นจัด แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่เกาะกินลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ... ความกลัวที่จะสูญเสีย 'ลมหายใจ' ของเขาไปตลอดกาล เท้าหนาที่เคยเดินอย่างสง่างามในโลกมาเฟียบัดนี้ย่ำลงไปในปลักโคลนที่ลึกถึงตาต
