ฝ้ายไม่อยากกินคระ

บรรยากาศภายในเซฟเฮาส์ริมน้ำที่เคยเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและเสียงสั่งการอันดุดันของพยัคฆ์ร้าย บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยม่านแห่งความเงียบงันที่แสนจะหดหู่และหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมด เรืองอุ้มร่างบางของฝ้ายที่สลบไสลไม่ได้สติพ่วงด้วยพิษไข้ที่ร้อนรุ่มปานไฟสุมทรวงกลับเข้ามาในห้องนอนหรูที่รอยร้าวของหน้าต่างยังคงเป็นพยานรักแห่งความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนก่อไว้ สภาพของเรืองในยามนี้ดูไม่ต่างจากวิญญาณที่หลุดลอยออกจากร่าง เขาค่อยๆ วางร่างบอบบางลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือที่สุด มือหนาที่เคยใช้จับปืนสังหารคนบัดนี้กลับสั่นสะท้านราวกับกลัวว่าหากออกแรงเพียงนิด ร่างกายที่เปราะบางดุจแก้วบางนี้จะแตกสลายคามือไปต่อหน้าต่อตา "บอสครับ... ผมว่าให้ทีมแพทย์เข้ามาตรวจอาการคุณฝ้ายอย่างละเอียดเถอะครับ ไข้เธอสูงมาก" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความกังวล "ออกไปให้พ้น!!! ใครหน้าไหนก็ไม่ต้องเข้ามาวุ่นว