ประตูห้องที่ถูกเปิดอ้ากว้างค่อย ๆ แง้มปิดทีละนิด ทิศเหนือสอดส่ายสายตามองร่างบอบบางขาวซีดด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่บานประตูนั้นจะปิดลงอีกครั้ง
“วันหลังไม่ต้องเข้ามาสอดนะ ฉันดูแลน้องไหมเองได้”
ธีรดลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กับทิศเหนือตามลำพังหน้าห้องพักนักแสดง สายตาไม่เป็นมิตรของพระเอกหนุ่มทำทิศเหนือเดือด มองเขากลับไปด้วยสายตาเอาเรื่องไม่ต่างกัน
“พอดีผมเห็นพี่เงอะงะทำอะไรไม่ถูก กลัวพี่ไหมจะเป็นอะไรเสียก่อนเลยเข้าไปช่วย”
“นี่มึงว่ากูเหรอ”
พระเอกหนุ่มผลักไหล่บึกบึนของทีมงานที่สวมใส่แบรนด์เนมทั้งตัว ก่อนกวาดตามองอย่างดูถูกเพราะคิดว่าสิ่งของเหล่านั้นคือของก๊อปเกรดเอ
“คิดว่าเป็นพระเอกแล้วจะกร่างได้เหรอวะ”
คนที่ไม่เคยยอมลงให้ใครออกแรงผลักไหล่คืน พระเอกหนุ่มร่างผอมบางกว่านิดหน่อยก็กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
“มึงอยากตกงานมากใช่ไหม มึงชื่ออะไร กูจะฟ้องพี่เปรมให้ไล่มึงออก”
เสียงดังขึ้นทำให้มานพและเกื้อกู
