“ไหวไหมครับพี่ไหม”
ทิศเหนือขยับเข้าประคองมุกไหมที่หน้ามืดหลังจากเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เพราะเมื่อคืนเขาทั้งออดอ้อนและลงโทษเธออยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะยอมหยุด ได้นอนไม่ถึงสี่ชั่วโมงดีก็ต้องตื่นไปทำงานอีกแล้ว
แต่คนตัวบางกลับสะบัดแขนเขาทิ้งอย่างแง่งอน ทั้งที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่
“ไม่ต้องมายุ่ง”
“พี่ไหม...” เรียกเธอเสียงอ่อย มองเธอด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ต้องมาเรียก ที่พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะนายไม่ใช่หรือไง”
“ผมก็ดูแลพี่ไหมอยู่นี่ไงครับ ให้ผมประคองไปนอนพักนะ”
“จะนอนพักได้ไง วันนี้พี่มีถ่ายละคร ขืนลางานคงได้วุ่นวายกันหมดแน่”
“แต่พี่ไหมป่วย ถ้าพี่ไปเป็นลมกลางกองถ่ายจะไม่วุ่นวายกว่าเดิมหรือครับ”
“ไม่ต้องมาพูดเลย สะใจนายหรือยังล่ะ เล่นซะจนพี่หน้ามืด”
ต่อว่าเขาพร้อมตวัดสายตามองอย่างแง่งอน ทิศเหนือจึงรั้งร่างบอบบางเข้ามากอดอย่างลุแก่โทษ
“ขอโทษครับ ก็ผมโกรธที่พี่ไหมสั่งให้ รปภ.ไล่ผมออกจากคอนโด แล้
