เวลาผ่านไปไม่นาน ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเคาะขึ้นเบาๆ หลายครั้ง พร้อมกับเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้น
“คุณฝันคะ คุณฝัน ตื่นหรือยังคะ ไม่สบายหรือเปล่า คุณผู้หญิงให้ขึ้นมาตามลงไปทานข้าวเช้าค่ะ”
พาฝันลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เธอขยับตัวเพียงนิดก็เจ็บระบมร้าวรานในจุดอ่อนไหวจนต้องสูดปาก
“พี่เผือก บอกคุณแม่ทีว่าฝันขออนุญาตค่ะ เมื่อคืนนอนไม่หลับ ขอนอนต่ออีกหน่อยนะคะ ฝันขอไม่กินข้าวค่ะ”
“ไม่สบายหรือเปล่าคะคุณฝัน”
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่นอนไม่หลับเท่านั้น”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่เรียนคุณผู้หญิงให้นะคะ นอนพักผ่อนนะคะคุณฝัน”
“ขอบคุณมากค่ะพี่เผือก”
เธอหันหน้ากลับมามองเจ้าของอกแกร่งที่ให้เธอหนุนนอนต่างหมอนก็พบว่าเขาลืมตามองเธออยู่ก่อนแล้ว
“เป็นไงบ้าง ลุกไหวหรือเปล่า”
“ไม่ไหวค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว พี่เผือกมาตามไปกินข้าว เดี๋ยวคงไปตามคุณที่ห้องแน่”
“ให้กลับไปตอนนี้ก็เจอยัยเผือกข้างหน้าห้องสิ หรืออยากให้เจอ”
