ตอนที่ 11 หึง

{เอส} ผมนั่งมองปุยนุ่นเดินออกไปจากห้องเรียนด้วยความสงสัย ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า? ทั้งที่เมื่อกี้ก็ดีๆอยู่งอนผมอีกแน่เลย ช่างมันเถอะ! เดี๋ยวมันก็หายเอง แต่พอเวลาผ่านไปก็นานพอสมควรปุยนุ่นก็ยังไม่เข้ามาเรียนทั้งที่กำลังจะถึงคาบเรียนแล้ว จนผมคิดว่าจะไปตามเธอสักหน่อยเธอก็เดินเข้ามาพอดีเพื่อนๆคนต่างถามปุยนุ่นว่าเป็นอะไรแต่เธอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร เธอเอาแต่นั่งเงียบอยู่ข้างผมไม่พูดไม่จาปกติแล้วเธอต้องเล่นกับผมก่อนแต่อยู่ดีๆก็เงียบไปแบบนี้คงคิดแล้วว่าเธอต้องงอนผมแน่นอน ผมเห็นเธอลุกออกจากห้องเรียนไปยังรวดเร็วผมจึงจะลุกเดินตามไปผมเดินตามไปติดๆกำลังจะเรียกเธอแต่ว่าอยู่ดีๆเธอก็หายไป ผมเดินหาปุยนุ่นทั่วมหาวิทยาลัย "มันไปไหนของมันวะ" ผมไปสะดุดตากับผู้หญิงคนนึงที่ยืนรออยู่ที่หน้าคณะ ผู้หญิงที่ดูคล้ายกับปุยนุ่นมากถ้าคนไม่รู้จักก็คิดว่าเป็นปุยนุ่นแน่นอนต่างกันแค่ส่วนสูงกับสีผมทั้งบุคลิกและนิสัยต่างกันสุดขั้วเลยน้องสาวของปุยนุ่น ปุยฝ้ายหญิงสาวที่แสนจะน่ารักอ่อนหวานและร่าเริงซึ่งต่างจากปุยนุ่นอย่างสิ้นเชิง ผมเดินไปหาน้องปุยฝ้ายทันที "น้องฝ้าย"ผมเอ่ยทักอย่างดีใจ. "พี่เอส!' "มายืนทำอะไรอยู่ครับ" "มารอพี่นุ่นค่ะพอดีนัดกันจะไปทานข้าว" "อ๋อหรอ?" "พี่เอสต้องไปด้วยนะ" "ทำไมพี่ต้องไปละ" "นะคะไปด้วยกันนะนะๆๆ"โอ๊ย!แค่เสียงหวานๆของปุยฝ้ายก็ทำให้ใจของผมมันสั่นระรัวในใจยิ้มแสนหวานนั้นอีก "พี่เอสมากับพี่ปุยนุ่นนี่ตอนบ่าย ฝ้ายเห็นขี่รถมาด้วยกัน" "เออใช่ครับ พอดีรถนุ่นมันเสีย" "นั่นแหละไปด้วยกันนะคะ" "ก็ได้ครับ" ผมยืนคุยกับปุยฝ้ายแป๊บนึงปุยนุ่นก็เดินมาสีหน้ามันบ่งบอกได้ถึงว่ามันไม่อยากให้ผมไปกินข้าวด้วย แต่ว่าปุยฝ้ายไม่ยอมสุดท้ายเราสามคนก็นั่งรถผมไปร้านประจำสมัยแรกๆกัน ภายในรถปุยนุ่นแทบจะไม่พูดอะไรเลย มีแต่ปุยฝ้ายที่ร่าเริงอยู่ซึ่งก็เป็นปกติของปุยฝ้ายอยู่แล้วว่าเธอน่ารักที่สุด ผมก็อดจะยิ้มตามไม่ได้ผมใจเต้นทุกครั้งที่อยู่ข้างเธอ ผมกลับปุยนุ่นและปุยฝ้ายพากันมาถึงร้านได้ไม่นานนักอยู่ดีๆก็มีเสียงอันคุ้นเคยที่ผมไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินเพราะนานแล้วที่ไม่ได้คุยกันนั่นคือน้องชายผมไอ้เอกซ์ ไม่คิดว่ามันจะมาทานข้าวด้วยเมื่อก่อนเรา 4 คนสนิทกันมากมานั่งร้านนี้เป็นร้านประจำตั้งแต่ม. ต้นจนถึงมอปลาย พอเข้ามหาลัยก็ต่างแยกย้ายกันนานๆทีจะได้มาเจอกัน แต่ทว่าแทนที่ผมจะสนใจผู้หญิงที่ผมอยากจะเจอทุกวันอย่างปุยฝ้าย แต่ผมกลับเอาแต่มองปุยนุ่นที่สนิทสนมกับไอ้เอกซ์อย่างออกหน้า นี่ถ้าพวกมันสิงกันได้ผมคงคิดว่ามันสิงกันแล้ว ในที่ตอนเล่นนู้นเล่นนี่และในตอนอยู่โรงหนังอีกอย่างกับคนที่เป็นแฟนกัน พอกลับมาจากคอนโดผมก็เอ่ยถามปุยนุ่นอย่างตรงๆผมไม่อยากให้มันเอาทั้งผมและก็เอาทั้งไอ้เอกซ์ กลับกลายเป็นว่าต้องมาทะเลาะกัน มันถามผมว่าผมรู้สึกยังไงกับมันผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมรู้สึกยังไง 1 สัปดาห์ผ่านไป นี่ก็เข้าอาทิตย์นึงแล้วที่ไอ้ปุยนุ่นไม่คุยกับผมเลย มันนั่งห่างจากผมจนเพื่อนผมผมก็สังเกตเห็นเหมือนกัน แล้วพวกมันก็ดูจะเป็นห่วงความสัมพันธ์ความเป็นเพื่อนของพวกผม หลังจากที่ผมกับมันทะเลาะกันวันนั้นมันดันมาเปลี่ยนลุคใหม่ ใส่กระโปรงนักศึกษาที่สั้นเสื้อรัดรูปนั่นอีกไหนจะปล่อยผมไหนจะใส่คอนแทคเลนส์ พักหลังๆมานี้ผมเห็นมีผู้ชายมารุมขายขนมจีบให้ไอ้ปุยนุ่นบ่อยๆ ซึ่งปกติผมก็เห็นแต่ทำไมหัวใจผมมันเต้นแรงมากจนแทบจะทะลุอยากจะไปต่อยไอ้พวกผู้ชายพวกนั้น แต่ผมก็ได้แต่มองอยู่ห่างๆ เอาจริงๆมันแทบไม่ค่อยสนใจผมเลยไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คอยตามติดผม แต่ตอนนี้มันไม่สนใจแม้กระทั่งเพิ่งกินข้าวด้วยกันมันแทบจะไม่พูดถึงผมเลยแต่กลับยิ้มหวานให้ชายอื่นที่มาขอเบอร์ขอ line ขอไอจี เห็นแล้วมันหน้าหงุดหงิด "ทำไมไอ้ปุยนุ่นมันไม่ใส่แบบนี้แต่งแบบนี้ ทำแบบนี้มาตั้งนานวะ"ไอ้มอสพูดขึ้น "เออกูเห็นด้วย"ไอ้เจมส์เสริมอีกคน "ฉันบอกมันแล้วแต่ว่ามันบอกมันสวยอยู่แล้วมันไม่อยากแต่งเอง"ยาหยีพูดพร้อมกับกำลังหวีผมสีบรอนซ์ของปุยนุ่นอย่างเบามือ "เอาจริงๆกูขี้เกียจแต่งน่ะ เพราะว่ากูรู้อยู่แล้วว่ากูสวย"ปุยนุ่นพูดพร้อมกับหันมาฝั่งผม ผมหันมองมันก่อนจะยิ้มให้และพยักหน้าเชิงบอกว่าใช่มึงสวย! มันก็สวยจริงๆนั่นแหละผมยอมรับแต่พอมันเห็นผมยิ้มมันกับหันไปทางอื่น "ให้กูถามอะไรพวกมึงหน่อยได้ไหม?"ไอ้คินที่เงียบตั้งนานหันมาถามผมและหันไปมองปุยนุ่น "อะไรมึง?" "พวกมึงทะเลาะกันหรอ? พวกกูเห็นแล้วอึดอัด" ไอ้คินถามขึ้นเหมือนว่าเพื่อนๆทุกคนก็คิดเหมือนมัน ผมได้แต่เงียบเพราะผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันโกรธผมหรือเปล่า "เปล่ากูไม่ได้ทะเลาะ"ปุยนุ่นตอบเพื่อนผมออกไป "แล้วทำไมมึงถึง...ไม่เห็นเหมือนปกติเลย"ยาหยีขยั้นขยอถามปุยนุ่นด้วยความสงสัย "เพราะกูเบื่อ"ผมหันไปทันทีที่ปุยนุ่นตอบเบื่อหรอ? มันหมายถึงอะไร? หมายถึงเบื่อผมหรอ? "เบื่อไอ้เอสนั่นหรอ?" "ใช่ !" มันตอบแบบนี้เหมือนว่ามันได้ผมแล้วมันก็ทิ้งผมยังไงก็ไม่รู้ "เฮ้ย! มึงจะตอบตรงเกินไปแล้วปุยนุ่น"ไอ้มอสอุทานอยากตกใจ "ก็กูพูดความจริงกูเบื่อ เบื่อที่คอยตามมันมาตลอดเกือบ20ปี" ปุยนุ่นพูดก่อนจะหันมาสบตากับผม "แต่มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ นอกจากคำว่าเพื่อนดังนั้นกูคิดว่ากูพอดีกว่าว่ะ เปิดโอกาสให้คนใหม่ดีกว่า" เพื่อนผมทุกคนต่างหันมามองผมเป็นตาเดียวเหมือนต้องการคำตอบจากผม "เออกูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"ผมตอบเสียงเบาก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น "ปุยนุ่นเราขอไลน์เธอหน่อยสิ คือเราชอบเธอมานานแล้วอ่ะเราอยากรู้จักปุยนุ่น"ผู้ชายคณะอื่นเดินมาหากลุ่มพวกเราก่อนจะเอ่ยขึ้นถามปุยนุ่น "อืมได้สิ"ปุยนุ่นยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ไอ้หมอนั่นก่อนจะพิมพ์อะไรลงไปในโทรศัพท์ก่อนจะยื่นคืน "งั้นเดี๋ยวเราทักหานะ" "จ๊ะ" ผมเห็นมันยิ้มหวานใส่ผู้ชายแล้วผมหงุดหงิดอยากจะอัดหน้าไอ้หมอนี่ซะจริง! ผมได้แต่ข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้มันระเบิดออกมาซะก่อน จำไว้เลยนะปุยนุ่นเดี๋ยวกูจะลงโทษให้มึงสำนึกเลย