{ปุยนุ่น} ฉันเดินออกมาจากห้องของปุยฝ้ายด้วยท่าทางที่อึดอัดใจไปหมด ต่อหน้าปุยฝ้ายฉันจะทำเป็นเข้มแข็งและให้กำลังใจแต่ภายในหัวใจฉันกับสับสน ฉันเป็นห่วงน้องของฉันมากแต่ฉันก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่าใครเป็นคนทำร้ายน้องสาวฉัน ฉันภาวนาว่าสิ่งที่ฉันคิดนั้นมันจะไม่เป็นความจริง ฉันขับรถกลับไปที่คอนโดก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องฉันหันไปมองห้องฝั่งตรงข้ามก่อนที่ฉันจะเดินไปที่ประตู "นุ่นแกมายืนอะไรที่หน้าห้องกูเนี่ย!" "กูก็มาหามึงนั่นแหละ!" "มีอะไรหรือเปล่าหรือว่าคิดถึงกู" "กูว่าเราไปคุยในห้องดีกว่าไหม"ฉันบอกกับพี่เอส "นั่นแน่มึงคิดจะทำอะไรกูใช่ไหมนุ่น" "ทะลึ่งกูจริงจังนะ"ฉันบอกกับไอ้เอสก่อนที่จะชี้ไปที่ประตูเพื่อให้มันเปิดประตูห้องได้แล้ว หลังจากที่ไอ้เอสเปิดประตูได้ฉันก็เดินเข้าไปในห้องของมันก่อนที่จะไปนั่งที่โซฟา "ทำไมมึงดูสีหน้าเป็นกังวลจังวะ เป็นอะไรหรือเปล่า"ไอ้เอสถามฉันด้วยความเป็นห่วง "กูอยาก
