ดูแล&ส่งเสีย

เย็นนั้นชมพูนุทไม่ลงมาทานอะไร ภากรเดินไปเคาะประตูแต่เธอก็เงียบ ชายหนุ่มเรียกอยู่สองสามครั้งจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป “นุท พี่เองพี่ขอเข้าไปนะ” เขาเห็นเด็กสาวนั่งเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง ตาแดงก่ำ คนเก่งร้องไห้เสียแล้ว เขาเดินไปใกล้ๆ เธอ “นุทเป็นอะไร อย่าคิดมากกับคนพูดของคนอื่นสิ” “พี่กรลาออกจากตำรวจเหรอคะ เพราะเรื่องของพ่อนุทใช่ไหม” เธอเช็ดน้ำตา ต่อให้เก่งแค่ไหน แต่ชมพูนุทก็ยังเด็กมาก “ใช่พี่ลาออกแล้ว พี่รู้สึกผิดที่พ่อนุทต้องฆ่าตัวตาย พี่ทำงานบกพร่อง” เขายอมรับตามตรง “แล้วที่พี่ต้องมาส่งเสียนุท ต้องเลิกกับแฟนก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหมคะ พี่ให้นุทกลับไปอยู่บ้านเถอะค่ะ” แค่เสียพ่อไปเธอก็แย่แล้ว แต่ถ้ายังมีใครเอาพ่อมาว่าไม่จบชมพูนุทคงไม่มีความสุขได้เลย “นุทฟังพี่ พี่ไม่ได้เลิกกับเขาเพราะว่าต้องมาดูแลนุท แต่พี่เลิกกับเขาเพราะตัวเขาเอง พี่คบกับคนไม่มีน้ำใจแบบนั้นไม่ได้หรอก” สำหรับภากรการเอาผู้หญิงมาพูดลับหลัง เขาทำได้แค่นี้ถึงแม้ว่าจะเสียความรู้สึกกับรมิตามากก็ตาม “ส่วนที่พี่ลาออกก็เพราะว่าพี่อึดอัดด้วย ถ้าเราไม่ศรัทธากับที่ไหนแล้วเราอยู่ตรงนั้นไม่ได้หรอกนุท ความเน่าเฟะมีอยู่ในทุกที่แต่ถ้าเราแก้ไขไม่ได้ และต่างคนต่างอยู่กับมันไม่ได้ เราก็ต้องแยกตัวเองออกมาก่อนที่จะเป็นเหมือนมัน” เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากกว่าที่ควรพูด ถึงอย่างไรก็เลือกเดินหันหลังออกมาแล้ว “แล้วพี่จะทำงานอะไรคะ” ชมพูนุทนึกไม่ออกเลยว่าภากรจะไปทำอะไรนอกจากตำรวจ “พี่มีเพื่อนชวนทำบริษัทรักษาความปลอดภัย พี่เป็นครูฝึกการ์ดอยู่ด้วยตอนนี้ อาจจะลงทุนทำเองในอนาคตแต่พี่ไม่รีบ ดูๆ ไปก่อนได้ พักผ่อนอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน พี่จะได้ทำห้องขนมให้นุทไง” เด็กสาวสีหน้าดีขึ้นเมื่อเขาพูดถึงห้องทำขนม “พี่กรจะทำให้นุทจริงๆ เหรอคะ” ชายหนุ่มพยักหน้า “นุทต้องไปเรียนวันไหน” “พรุ่งนี้นุทจะไปบอกคืนหอค่ะ ค่าหอเดือนตั้งเกือบหมื่น นุทอยากช่วยพี่ประหยัด ส่วนเปิดเทอมอีกอาทิตย์นึงค่ะ” “ปกตินุทได้ค่าขนมจากคุณพ่อเดือนเท่าไหร่” ชายหนุ่มถาม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอพธนาคาร “ขอเลขบัญชีให้พี่ด้วย” “ปกติคุณพ่อให้เดือนละสองหมื่นค่ะ รวมค่าหอ ค่ากิจกรรม ค่าอุปกรณ์เรียนทุกอย่าง พี่กรไม่ต้องให้นุทเท่าเดิมก็ได้นะคะ อยู่บ้านก็ไม่ค่อยได้จ่ายอะไร” เธอจดเลขที่บัญชีให้เขาในโพสอิท ภากรโอนเงินให้ชมพูนุทสองหมื่นตามที่เด็กสาวเคยได้ “มันจะเยอะไปนะคะพี่กร” เธอท้วงแต่เขาไม่พูดเรื่องนี้ “เดี๋ยวพี่จะพาไปทำใบขับขี่ นุทขับรถเป็นไหม” ชมพูนุทส่ายหน้า “ไม่เป็นค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่สอนให้ แล้วไปทำใบขับขี่จะได้ขับรถไปเรียนเองได้ แต่ช่วงแรกๆ ที่นุทยังไม่คล่องพี่จะไปส่งที่มหาวิทยาลัย” เด็กสาวได้แต่พยักหน้างึกงัก เขาพูดเร็วจนเธอได้แต่รับคำไปก่อน “ขอเบอร์โทรเพื่อนสนิทของนุทให้พี่ด้วย มีกี่คนจดมาให้หมดเผื่อมีปัญหาอะไรฉุกเฉิน” เขาโอนเงินเพิ่มให้เธออีกห้าพันบาทบอกว่า “เอาไว้ซื้ออะไรจุกจิกส่วนตัวถ้าเหลือก็เก็บไว้ ถ้าเงินไม่พอซื้ออุปกรณ์ทำขนมก็บอกพี่ พี่กินเก่งบอกเลย” ภากรไปส่งชมพูนุทบอกคืนหอในวันรุ่งขึ้น หอนั้นอยู่ตรงข้ามมหาวิทยาลัยที่เด็กสาวเรียน มันมีความปลอดภัยดีในระดับหนึ่งทีเดียว สมกับราคาของมัน "นุทมีรูมเมทไหม" ใจจริงเขาไม่อยากให้เธอย้ายออกจากหอ "เคยมีค่ะพี่กร แต่อยู่ด้วยกันเทอมเดียวเขาพาแฟนมาค้างด้วยที่ห้อง นุทอึดอัดเลยขอคุณพ่ออยู่คนเดียว" เธอเล่าทำให้เขานึกขึ้นได้ "แล้วนุทล่ะ มีแฟนรึยัง" ในความเป็นผู้ปกครอง เขาย่อมมีสิทธิ์จะถาม "ยังค่ะ นุทกลัวเรียนไม่จบ อยากรีบเรียนให้จบเร็วๆ" "เรื่องไม่มีแฟนพี่เห็นด้วย แต่เรื่องรีบเรียนให้จบไม่ต้องรีบมากก็ได้ ชีวิตในช่วงวัยเรียนมันมีความหมาย ถ้าผ่านตรงนี้นุทจะย้อนมาไม่ได้อีก พี่อยากให้นุทใช้ชีวิตตามวัย มีความสุขในแบบวัยรุ่นให้พอ" เขาพูดตามที่คิด "ขอบคุณค่ะพี่กร" เขาช่วยเธอขนของซึ่งมีไม่มาก ชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงแข็งแรงเป็นจุดเด่นมาก "นุทจะย้ายไปอยู่กับแฟนเหรอ" เพื่อนร่วมหอบางคนที่กล้าก็ถามตรงๆ "พ่อนุทเสีย เลยย้ายไปอยู่กับพี่ชายน่ะ" คำพูดนั้นทำให้คนถามเงียบไปทันที "ขอโทษนะ เสียใจด้วยเรื่องคุณพ่อ" เธอยิ้มเล็กน้อย "เจอกันวันเรียนนะ" จากนั้นภากรพาเธอไปซุปเปอร์มาร์เก็ตตามที่เด็กสาวอยากไป เพื่อซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำอาหารและขนมที่ยังขาดอยู่ "วันนี้จะมีแม่บ้านมาตอนเย็น พรุ่งนี้ค่อยให้เขาเริ่มงาน ถ้าพี่จะฝากนุทดูแลเรื่องบัญชีรายรับรายจ่ายในบ้าน นุทจะไหวไหม" "นุททำได้ค่ะ พี่กรจะให้แม่บ้านทำอะไรบ้างคะ" เธอถามรายละเอียดงาน "ทำงานบ้านปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้ารีดผ้าของพี่กับนุท ไปจ่ายตลาดซื้อของทำกับข้าว ทำอาหารที่เหลือก็แล้วแต่นุท" เขาบอกคร่าวๆ "ได้ค่ะพี่กร" วันนั้นทั้งสองกลับถึงบ้านในช่วงบ่าย ภากรมีเพื่อนมาหาซึ่งเป็นสถาปนิกและมีบริษัทรับเหมาก่อสร้าง "มึงจะทำอะไรนะ" ชานนท์คิดว่าตัวเองหูเพี้ยนจึงถามใหม่ "ห้องทำขนม มึงงงตรงไหน" ภากรย้อนถาม "งงสิ ตำรวจอย่างมึงจะต่อเติมห้องทำขนมเนี่ยนะ" ชานนท์ไม่เข้าใจนิดๆ แต่งงมาก "กูจะทำให้นุทเขา น้องเขาชอบทำขนม" ภากรตอบ ชานนท์หรี่ตามอง "กูถามอะไรตรงๆ ได้ไหม น้องนุทคนนี้มึงรับดูแลน้องเขาแทนพ่อใช่ไหม" "ใช่ ทำไมเหรอ" "แล้วมึงรู้ตัวไหม ไอ้ที่ทำอยู่อาจจะล้ำเส้นเกินความเป็นผู้ปกครอง" ชานนท์พูดตรงๆ แต่ภากรไม่เข้าใจ "อะไรของมึงวะ" "ห้องทำขนมที่มึงจะทำ มันไม่มีปัญหาเรื่องการทำหรอกมันไม่ได้ยาก แต่มึงต้องแน่ใจว่าอยากทำจริงๆ เพราะมึงกำลังสร้างที่ส่วนตัวให้น้องเขา มึงกำลังให้น้องเข้ามามีบทบาทในบ้านมากกว่าคำว่าคนมาอาศัยอยู่ มึงกำลังสร้างตัวตนให้น้องเขาผูกพันกับที่นี่ จนอาจจะไปที่อื่นยากในวันที่น้องต้องไปมีชีวิตของตัวเอง กูพูดตรงๆ เลยล่ะกัน ว่าสิ่งที่มึงกำลังทำมันคือสิ่งที่ผู้ชายทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ไม่ใช่ผู้ปกครอง ไม่ใช่พี่ชายว่ะ"