หลังจากที่ทุกอย่างจบลงฉันก็เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองทำบ้าอะไรลงไป ทำไมจึงไม่หักห้ามใจ ยอมให้เขาทำแบบนั้น แน่นอนว่าพี่เลย์ต้องได้ใจ เพราะในตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มอยู่
จู่ๆ พี่เลย์ก็ล้มตัวนอนลงมาบนตักของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต
“นี่!!”
“ขอนอนแบบนี้สักพักได้ไหม”
“อยากนอนก็ไปนอนบนเตียง ฉันจะกลับ”
“เธอใจร้ายอีกแล้วนะ หรืออยากให้ฉันทำ…” พี่เลย์ใช้สายตาเจ้าเล่ห์จ้องหน้าฉัน “หุบปาก!!”
“อยู่กับฉันจนกว่าไอ้ลีมันจะมาได้ไหม ถ้ามันมาแล้วฉันจะยอมให้เธอกลับ”
“มั่นใจว่าจะยอมให้ฉันกลับตามที่ปากพูด ?”
“อื้ม มั่นใจ”
สิ้นสุดคำตอบของพี่เลย์ บรรยากาศภายในห้องก็เงียบสงัด เงียบจนฉันได้ยินเสียงจากลมหายใจของผู้ชายที่นอนอยู่บนตัก
มันง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ ฉันจะยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ ความรู้สึกของฉันมันกำลังสับสน มันกำลังแบ่งแยกออกเป็นสองฝั่ง
ฉันควรจะทำยังไง หากว่ายังอยู่แบบนี้ฉันคงต้องยอมใจอ่อนแน
