ฉันเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้ปิดประตูไว้นะ เปิดโอกาสให้ขนาดนี้ถ้าเขายังเฉยอยู่ฉันก็จะไม่พูดอะไรอีกแล้ว
ฉันนอนลงบนเตียงโดยการตะแคงหันหลังให้กับประตูห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักๆ เดินมาหยุดที่เตียง ก่อนที่แสงไฟข้างๆ กับเตียงจะถูกเปิดสว่าง เพราะภายในห้องไม่ได้เปิดไฟไว้
“ทำไมไม่ปิดประตู เดี๋ยวยุงก็เข้ามากัด”
“…….” ฉันเงียบไม่ตอบ
“ให้ฉันนอนตรงไหน ที่พื้นหรือบนเตียง”
“ออกไปเลยนะ!!” ฉันตะเบ็งเสียงออกไป รู้สึกหน้าแตกที่พี่เลย์กลับดูไม่ออกว่าฉันนั้นให้อภัยเขาแล้ว
ไอ้คนบ้า!!
สิ้นสุดคำสั่งของฉันก็ได้ยินเสียงประตูถูกปิด ตามมาด้วยเสียงของพี่เลย์ “เธอชวนฉันให้มานอนด้วยแล้วนะ”
เตียงมันยวบยาบทำให้ฉันรู้ว่าตอนนี้พี่เลย์กำลังขึ้นมาบนเตียง เขานอนลงข้างๆ กับฉัน แล้วใช้มือโอบกอดฉันไว้
“ไม่ห้ามแล้วหรือไง” พี่เลย์ขมวดคิ้วถาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและมีหวัง
