ตอนนี้เสียงสะอื้นของพี่เลย์เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้อยู่เฮียต้องรู้แน่ๆ ว่าพี่เลย์อยู่ในห้องของฉัน
“นี่!! หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะ ไม่ได้ยินหรือไงว่าเฮียกลับมาแล้ว ออกไปจากห้องฉัน”
“ไม่ อึก~”
ทำไมเขาถึงได้พูดยากเหมือนฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องแบบนี้ ชักจะหงุดหงิดแล้วนะ!!
“หยุดร้องเสียงดังแบบนี้นะ!!” ฉันชี้หน้าพี่เลย์ ทำให้เขาฮึบเสียงสะอื้นเอาไว้ พี่เลย์ใช้ฟันกัดริมฝีปากหนาของตัวเองเพื่อหยุดเสียงสะอื้น
“ออกไป”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่พี่เลย์กลับส่ายหน้าไปมา แล้วพูด “ฉันจะอยู่ในห้องเธอ จนกว่าจะได้โอกาสแก้ตัว อึก~”
“พูดไม่รู้เรื่อง!!”
“ไม่ไป” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อพี่เลย์ก็โพล่งขึ้นมาอีกคำ
“แค่ให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ถึงเวลานั้นเธอจะปฏิเสธฉัน ฉันก็จะไม่รั้งอีกต่อไป อึก~”
ก๊อกๆ ก๊อกๆ เสียงเคาะห้องดังขึ้นมา ทำให้ฉันสะดุ้งพร้อมกับตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเส
