ด้วยความที่ฉันดิ้นไปมาจึงทำให้เสียหลักล้มลงบนเตียง และในตอนนี้พี่เลย์ก็กำลังคร่อมร่างของฉันอยู่
ฉันรีบใช้มือดันแผงอกแกร่งเอาไว้เพื่อกันไม่ให้พี่เลย์โน้มตัวลงมา
“ลุกขึ้น!!”
ฉันบอกออกไปเสียงแข็ง แต่พี่เลย์กลับยิ้มระรื่นอยู่ ทำเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันสั่ง
“ฉันบอกให้ลุกขึ้นไปไง!!” ฉันตวาดเบาๆ จะพูดเสียงดังก็ไม่ได้เดี๋ยวเฮียได้ยินเรื่องได้ยุ่งแน่ๆ
“ทำไม กลัวหวั่นไหวกับฉันหรือไง” พี่เลย์ยิ้มแล้วพูดออกมาอย่างไม่อายปาก
“คนเลวๆ แบบคุณฉันไม่เสียเวลาไปหวั่นไหวด้วยหรอก”
“เธอก็เคยรักฉัน หลงฉัน….”
“หยุดเอาเรื่องอดีตมาพูดสักที”
จู่ๆ พี่เลย์ก็โน้มใบหน้าลงมา เขาใช้มือประคองศีรษะของฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้เบือนหน้าหนีไปไหนได้
“ฉันเลิกนิสัยแบบนั้นแล้วจริงๆ เธอไม่ต้องเชื่อก็ได้ แค่เปิดโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ว่าที่ฉันพูด ฉันจริงจัง”
“……”
ฉันไม่ได้ตอบอะไร เมื่อจ้องมองไปที่ดวงตาคู่นั้นก็เหมือนว่าตอนนี
