หนึ่งเดือนผ่านไป
หนึ่งเดือนที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่ลอนดอน หนึ่งเดือนที่ฉันไม่ได้เจอหน้าพี่เลย์ และไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย
ฉันภาวนาในทุกๆ คืน ขอให้ความเจ็บปวดมันจางหายไป ขอให้ฉันลืมในสิ่งที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดเจียนตาย แต่ทำไมมันผ่านมาตั้งหนึ่งเดือนแล้วฉันยังคิดถึง ทำไมฉันถึงยังไม่ลืมความเจ็บปวดนั้น…มันเป็นความรู้สึกที่ยังหนักอึ้งอยู่ในหัวใจ ฉันไม่ร้องไห้แล้ว แต่หัวใจมันยังเจ็บปวดอยู่
“ไอริสอยากไปนั่งเล่นตรงนั้นจังค่ะ” ฉันชี้บอกคุณจอแดน ตรงนั้นที่ฉันพูดถึงน่าจะเป็นสวนสาธารณะ เห็นมันเงียบสงบดีจึงอยากไปนั่งเล่น
“ได้สิครับ”
วันนี้คุณจอแดนขออนุญาตคุณพ่อพาฉันออกมาเที่ยวเล่นข้างนอก หลังจากที่ฉันเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องพร้อมกับความเสียใจ วันนี้คือวันแรกที่ฉันได้ออกมาเปิดหูเปิดตา
ฉันกับคุณจอแดนเปิดประตูรถแล้วเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ตอนนี้เป็นเวลาเย็นๆ แล้ว แต่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่
“ไม่เ
