คุณพ่อพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ บ่งบอกว่าไม่พอใจคำตอบของฉันมากขนาดไหน
“จะไม่ฟังพ่อเลยใช่ไหม”
“…ให้หนูได้บอกเขา อย่างน้อยๆ เด็กในท้องก็คือลูกเขานะคะ” ฉันอ้อนวอนคุณพ่อ รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันโง่ และโง่มาก แต่ฉันไม่สามารถปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้
“ถ้าอยากจะกลับไปบอกมัน ก็ได้! พ่อจะไม่บังคับ”
“….ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ไม่บังคับหนู”
“พ่อจะให้ตาแดนตามไปด้วย”
“คุณพ่อคะ ทำไมต้องไปรบกวนคุณจอแดนเขาด้วย”
“เชื่อพ่อเถอะว่าตาแดนเต็มใจจะไปกับลูก”
“…แต่หนูอยาก”
“ยังไงพ่อก็จะให้ตาแดนตามลูกไปด้วย” คุณพ่อประกาศเสียงกร้าว
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่เข้าใจว่าคุณพ่อจะให้คุณจอแดนไปประเทศไทยกับฉันด้วยทำไม ถึงจะอยากคัดค้าน แต่ในเมื่อคุณพ่อพูดมาขนาดนี้แล้วฉันคงไม่อาจจะต่อรองอะไรได้ หากพูดมากไปอาจจะถูกสั่งห้ามไม่ให้กลับไปที่ไทย
“จะกลับเมื่อไหร่”
“หนูอยากกลับ พะ พรุ่งนี้ค่ะ”
“ได้! แล้วลูกจะรู้ว่าไม่ควรกลับไป
