หนึ่งเดือนผ่านไป เป็นหนึ่งเดือนที่ฉันคบกับพี่เลย์และกล้าพูดได้เต็มปากว่าเขาคือคนรัก
“แหมๆ พอพี่เลย์จะมารับเนี่ยยิ้มหน้าบานเชียวนะ” เมลเอ่ยแซวหลังจากที่ฉันวางสายจากพี่เลย์ ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มออกมาแบบนั้น พอได้ยินคำพูดของเมลฉันจึงรีบหุบยิ้มทันที
“แกทำไมชอบแซวฉันนักนะเมล” ฉันพูดค้อนเพื่อน
“ก็ฉันเพิ่งจะเคยเห็นแกมีความรักนี่นา ^_^”
คำพูดของเมลทำให้ฉันนั่งบิดตัวไปมาแทบจะนั่งไม่ติด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเขินเวลาถูกแซวเรื่องพี่เลย์มากขนาดนี้
“พี่เลย์มารับแล้ว ฉันไปแล้วนะ”
“จ้า ^_^”
“แกก็กลับได้แล้วเมล”
“ฉันก็กำลังจะกลับนี่ไง แกน่ะเอาแต่เขินไม่ยอมมองอะไรเลยนะ”
ฉันกับเมลเดินมาพร้อมกันแล้วแยกกันที่หน้ามหาวิทยาลัย โดยที่ฉันเดินมายังรถของพี่เลย์ที่จอดรออยู่ แล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านใน
พี่เลย์หันมายิ้มแล้วยื่นใบหน้ามาใกล้ๆ เพื่อหอมแก้มของฉัน นี่เป็นปกติ เพราะเขามักจะทำแบบนี้ท
