64 ไม่เคยจะรู้หัวใจตัวเอง
“เต้ไปพูดแบบนั้นกับคุณทิชากรได้ยังไง เธอเสียขวัญอยู่นะ” รมิดาพูดขึ้นหลังกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย เพราะรู้นิสัยของเพื่อนดีว่าเตวิชญ์เป็นคนปากเสียแค่ไหนถ้าเจอคนที่ไม่ชอบขี้หน้า
“ที่เจอมันยังน้อยไปสำหรับที่ผู้หญิงแบบนั้น”
“แต่เต้ก็ไม่ควรไปซ้ำเติมคุณทิชากรนะ”
“ดาก็เป็นแบบนี้แหละ ใจดีเกินไปทั้งๆที่เมื่อก่อนแม่นั่นทำอะไรกับดาไว้บ้าง”
รมิดาถอนหายใจยาวพรืดกับความดื้อรั้นของเพื่อน เตวิชญ์เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าได้เกลียดใครก็เกลียดจนเข้าไส้
“แต่ดาเป็นคนเดินตัดหน้ารถคุณทิชากร”
“ว่าไงนะ!” เตวิชญ์หันขวับ
“คุณทิชากรหักรถหลบกะทันหัน ก็เลยทำให้เธอเกิดอุบัติเหตุ จน...เอ่อ....เดินไม่ได้”
“แสดงว่าแม่นั่นกลายเป็นคนพิการไปแล้วหรอ” เตวิชญ์รีบถามกลับเพราะอยากรู้ “แสดงว่าสองเดือนที่ผ่านมา แม่นั่นไม่ได้ไปต่างประเทศ แต่เธอเกิดอุบัติเหตุงั้นหรอ?”
“อืม รู้แบบนี้แล้วเต้ก็เลิ
