63 บังเอิญเจอ

63 บังเอิญเจอ “ออกไปเดินเล่นข้างนอกไหม” เสียงของกีรติญาเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งซึมอยู่ริมหน้าต่าง จนหลายคนอดเป็นห่วงไม่ได้ แม้ทิชากรจะทำใจได้บ้างแล้วแต่ก็ยังคงซึมๆอยู่ “ก็ดีเหมือนกัน อุดอู้อยู่ในห้องนานๆฉันเองก็เบื่อเหมือนกัน” หน้าเศร้าหันกลับมาตอบ เหตุการณ์หลายๆอย่างในชีวิตทำให้ทิชากรกลายเป็นคนเข้มแข็งขึ้น แม้ขาจะยังใช้งานไม่ได้แต่เธอก็เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เพราะยังเชื่อเสมอว่าพี่ชายจะช่วยเธอได้ หวังว่าการผ่าตัดสุดท้ายมันจะผ่านไปได้ด้วยดี เพราะเธอเชื่อเสมอว่าสักวันความดีจะช่วยให้เธอกลับมาเดินได้อีกครั้ง ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังหลังโรงพยาบาลโดยมีบุรุษพยาบาลเป็นคนนำทางไป ซึ่งด้านหลังของโรงพยาบาลสร้างไว้เป็นพื้นที่สำหรับพักผ่อนโดยเฉพาะ กึก! แต่ในระหว่างนั้นก็บังเอิญเจอเข้ากับใครบางคนที่ทิชากรไม่อยากเจอมากที่สุดในชีวิต ร่างของเธอแข็งเทื่อเหมือนโดนคำสาป ในขณะที่เตวิชญ์เองก็ตกใจเหมื