76 แต่หัวใจฉันไม่รับคืน
ทิชากรใช้เวลากับตัวเองนั่งคิดว่าจะเอายังไงต่อดี แต่ก็ยังคำตอบเดิม ถ้าการผ่าตัดไม่สำเร็จแล้วกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ใครบ้างจะอยากมาทนอยู่กับคนพิการไปทั้งชีวิต อีกอย่างผู้ชายที่ผ่านโลกมาเยอะอย่างเตวิชญ์คงไม่มีความอดทนขนาดนั้น
“หิวข้าวหรือยังครับคนสวย” เตวิชญ์เอ่ยถามหลังจากออกไปข้างนอกมา ซึ่งไม่รู้ว่าเขาออกไปทำอะไร
“ไม่หิว ไม่กิน”
“ไม่หิวแน่นะ” เตวิชญ์หรี่ตามองหน้าคนที่บอกว่าไม่หิว แต่นั่งบิดตัวอยู่ เขาลงไปจัดแจงสถานที่มาเพราะวันนี้จะพาทิชากรไปดินเนอร์ริมทะเลสองต่อสอง “มาครับ ไปอาบน้ำกัน”
“ใครจะอาบ”
“ก็เธอไง”
“ฉันไม่อาบ!”
“ไม่อาบไม่ได้ เพราะคืนนี้ฉันไม่อยากนอนกอดคนตัวเหม็น”
“แล้วใครจะนอนกับคุณ ถะ...ถอยออกไปนะ!”
“อย่าอายเลย ฉันเห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้ว มาครับ เดี๋ยวผัวอาบน้ำให้นะ”
“ไม่! ปะ...ปล่อยฉันนะ กรี๊ดด!!”
สิ้นเสียงร้อง ร่างบางก็ลอยหวือขึ้นก่อนที่เตวิ
