หลังอาบน้ำแต่งตัว ฌานินแชตไปชวนเพื่อนดูหนังช่วงบ่าย มือเรียวเปิดประตูห้องออกมา ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อเห็นว่าคลื่นยังอยู่ ผ่านไปนับชั่วโมง คิดว่าเขากลับไปแล้ว แต่กลับนั่งดูหนังที่ห้องของเธออย่างสบายใจ
“ทำไมยังไม่กลับไปอีกคะ”
คำทักท้วงเรียกให้ใบหน้าหล่อละจากจอทีวีตวัดสายตามองคนตัวเล็ก
“จะอยู่หรือไป เธอมีปัญหาอะไร แค่เห็นหน้าฉันแล้วมันร้อนจนอยากดิ้นหนีขนาดนั้นเลย?”
“ฌาต้องพูดกี่ครั้ง เรื่องที่ขอให้ห้องเป็นพื้นที่ส่วนตัว”
“ทีเมื่อก่อน…”
“หยุดเอาเรื่องตอนนั้นมาพูดเถอะค่ะ”
เธอตัดบท เพราะคิดว่าพูดอะไรไปก็เหนื่อยเปล่า จากนั้นก็เดินไปหยิบกระเป๋าที่แขวนเอาไว้ แล้วเอารองเท้ามาสวมใส่ ทำเหมือนอีกคนที่อยู่ในห้องด้วยกันเป็นเพียงอากาศ
เมื่อจัดการตัวเองเสร็จ ร่างเล็กก็ก้าวไปทางประตู มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิด ทว่าปลายนิ้วยังไม่ทันหมุน เสียงทุ้มด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
“จะไปไหน”
“ออกไปดูหนังกับ
