“ปากบอกว่าพี่น้อง แต่ดูจะสนิทสนมถึงขั้นไว้ใจให้มาส่งถึงในห้อง พี่น้องแบบไหนล่ะ” เขายังไม่ยอมหยุด ถามเหมือนต้องการหาเรื่องมากกว่าอยากได้คำตอบ
คิ้วเรียวขมวดนิ่ว รู้สึกว่าคลื่นมีบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไปจริง ๆ เขาไม่เคยค้างในพื้นที่ของเธอ มีเพียงครั้งนั้นตอนป่วย แต่นั่นมันเป็นหลุมพรางทำให้เธอโง่งม
“พี่คลื่นได้ฌากลับเข้ามาในกรงแล้ว ต่อให้ไม่อยากอยู่แต่ก็รู้นี่คะ ว่าไปไหนไม่ได้”
หลังถ้อยคำนั้น ความเงียบโรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง สายตาคมที่จับจ้องเหมือนพยายามคั้นคำตอบจากเธอ แต่ยิ่งเงียบ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ในที่สุดคลื่นก็เอ่ยถามเสียงต่ำ
“กำลังคิดอะไรอยู่ ฌานิน”
“ไม่รู้ว่าทำไมพี่คลื่นถึงต้องพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในพื้นที่ของฌาขนาดนี้”
“ยัดเยียด?” คลื่นทวนประโยคที่เพิ่งได้ยิน
“ถ้ากำลังคิดจะทำให้ปั่นป่วน อย่าลงทุนขนาดนี้เลยค่ะ”
เธอบอก
