“ยังไงนะ?” เพียงคำขอหลุดจากปาก เสียงทุ้มรีบทวนประโยคนั้นทันที พร้อมหัวคิ้วเข้มที่ขมวดผูกกันแน่นเป็นปม
ร่างเล็กผละออกห่าง ยิ้มอ่อน ๆ บนมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่ก็ไม่หลงเหลือความเจ็บปวดเหมือนก่อน จากนั้นก็พูดต่อ
“ตอนนี้ พี่คลื่นไม่จำเป็นต้องทำแค่กับฌาแล้ว”
ตอนนั้นที่เคยบอกให้เขาทำกับคนอื่น เธอเจ็บไปทั้งหัวใจ เจ็บมากซะจนร้องไห้ออกมา แต่ตอนนี้ ความรู้สึกที่เคยทรมานมันไม่มีอีกแล้ว
“ประชดทำไม ไม่พอใจอะไรอีก”
ใบหน้าหวานส่ายไปมาเชื่องช้าอย่างปฏิเสธคำกล่าวหานั้น ขณะอีกคนแสดงท่าหัวเสียเต็มประดา แต่คนตัวเล็กกลับมองนิ่ง ๆ ไม่ได้เผยความรู้สึกออกมา แม้อยากจะคาดเดา ตอนนี้เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอคิดมากมายในหัวคืออะไรกันแน่ จู่ ๆ ถึงได้โพล่งแบบนั้น
“ฌาไม่ได้ประชด ไม่เลยจริง ๆ นะคะ”
“เหอะ!!”
เสียงสบถต่ำลอดลำคอหนา ก่อนคลื่นจะยกคนตัวเล็กลอยขึ้นเหนือตัก จากนั้นก็คร่อมมาด้านบนแล้วก้มล
