วันต่อมา
ช่วงสายของวัน ฌานินในชุดนักศึกษาเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แล้วเช็กความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมา แต่แล้ว คิ้วบางก็ต้องขมวดชนกัน เมื่อเห็นข้อความจากคลื่นถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้วค้างอยู่บนหน้าจอ
แชต: คลื่น
คลื่น: พี่รออยู่ด้านหน้าคอนโดนะ เดี๋ยวไปส่งที่มหาวิทยาลัย
ฌานินถอนหายใจเบา ๆ ความจริงเธอไม่ชินที่เห็นชื่อของอีกคนย้อนกลับมาปรากฏบนหน้าจออีกครั้ง ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ เมื่ออ่านข้อความแล้วก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าโดยไม่ตอบกลับ มือเรียวเอื้อมหยิบน้ำหอมที่นับหนึ่งส่งมาให้จากออสเตรเลียฉีดลงบนเสื้อ แล้วเดินออกจากห้อง
ร่างสูงของคลื่นยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรู ในอ้อมแขนของเขาถือดอกไม้ช่อโตสีขาวที่จัดตกแต่งเองกับมือเอาไว้ ตั้งใจจะมอบให้คนตัวเล็ก หลังได้เผชิญหน้ากันในรอบหลายเดือน
ทว่าพอเห็นเธอไม่ตอบกลับข้อความ ใบหน้าหล่อสลดลงเล็กน้อย เพราะไม่ร
