ดวงตากลมของฌานินมองเจ้าของร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ แววตาของเขาแข็งกร้าวราวกับหงุดหงิดบางอย่าง และหวังว่าจะไม่นำอารมณ์นั้นมาลงที่เธอ
“แดดเริ่มร้อนแล้ว ไปรอที่ห้องทำงานของพี่ดีกว่า”
“ฌานั่งตรงนี้ยังไม่ถึงยี่สิบนาที แดดเริ่มร้อนเร็วจังเลยนะคะ”
“พี่หวง”
คลื่นก้มหน้าหลบสายตาเอ่ยเสียงแผ่ว แดดที่ว่าร้อน ยังไม่เท่าไฟความหึงหวงที่ลามทั่วทั้งอกในตอนนี้ พอพูดอย่างนั้น ความเงียบก็แทรกมาแทนบทสนทนา เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มในตอนแรกพลันหายไปจากการได้ยิน หัวใจแกร่งเอาแต่เต้นแรง อยากให้คนตัวเล็กพูดอะไรบ้าง สักคำก็ยังดี และเธอก็พูดจริง ๆ แต่นั่นไม่ใช่ประโยคที่อยากฟังเลยสักนิด
“อย่าลืมสิคะ ฌาให้พี่คลื่นแก้ไข ไม่ได้ให้สิทธิ์หวง”
มันอาจจะเป็นการย้ำเตือนที่ฟังดูใจร้าย เธอไม่อยากพูดอะไรให้เขาเสียความรู้สึก เพียงแค่อยากให้จำข้อนี้เอาไว้เท่านั้นเอง
“พี่ต้องห้ามตัวเองยังไงดี” คลื่นกลืนความจุกแน่นลงค
