ความเจ็บปวดในครั้งนั้น มันทำให้เธอเอาแต่ผลักเขาห่างออกไป แม้คำว่า ให้ลองแก้ไข จะหลุดจากปาก แต่หัวใจดวงน้อยที่ผ่านความบอบช้ำ ยังไม่เคยเปิดรับจริง ๆ เลยสักครั้ง
หากเธอมั่นใจ แล้วมันจะเป็นอะไรถ้าให้เขาได้ก้าวเข้ามามากขึ้นอีกนิด และถ้าสุดท้ายมันไม่มีความหมายอะไรเลย ทุกอย่างก็แค่จบลงเท่านั้น
“เย็นนี้… อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนก็ได้ค่ะ”
“พูดจริง?” คิ้วหนายกขึ้นตั้งคำถามด้วยความแปลกใจอย่างไม่คิดว่าเธอจะเอ่ยปากชวนด้วยตัวเอง
“ทำไมคะ”
ลมหายใจของฌานินสะดุดวูบ เมื่อจู่ ๆ คลื่นก็ซบใบหน้าหล่อลงมาแนบตรงซอกคอ มือที่จับตรึงข้อมือเล็กคลายออกคืนอิสระให้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงลมหายใจร้อนที่เป่ากระทบผิว
“ลุกขึ้นไปได้แล้วค่ะ อย่าทำแบบนี้”
“ขอห้านาที… พี่ไม่ได้จะทำอะไรมากกว่านี้เลย”
ร่างของคลื่นสะท้านเบา ๆ เพียงแค่เธอชวนกินมื้อค่ำ เท่านั้นหัวใจของเขามันก็พองโต มีความสุขมากขึ้น เพราะคำขอเล็ก
