แกร็ก~
ประตูห้องหนึ่งถูกเปิดอ้า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของคนด้านใน ขณะที่คลื่นยังคงก้มหน้าพิมพ์อย่างไม่ได้สนใจ
ทว่าจู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งวิ่งเซมากระแทกอย่างแรง จนคลื่นที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มลง แอลกอฮอล์ราดลงบนท่อนแขนแกร่ง ก่อนตัวแก้วจะหล่นแตกดัง เพล้ง! กระจายเป็นเศษเต็มพื้น
“เชี้ย!” คลื่นสบถต่ำด้วยความเจ็บแปลบ เพราะไม่ทันมอง มือหนาวางเท้าบนพื้นเพื่อจะพยุงตัวเองขึ้นจึงโดนเข้ากับเศษแก้วเต็ม ๆ
“เล่นอะไรวะ!! มันใช่เวลาวิ่งเล่นรึไง…” เขาเงยหน้าขึ้น คิ้วเข้มขมวดแน่นเตรียมต่อว่าด้วยความหัวเสีย แต่แล้วประโยคนั้นก็ขาดห้วงไปทันที เพราะคนที่ยืนโอนเอนตรงหน้า คือคนตัวเล็กที่ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอในเวลานี้
“อะ~ ขอโทษ ฮือ~” ใบหน้าหวานแดงก่ำรีบหันไปบอกเพื่อนที่อยู่ภายในห้อง “ขวัญจาย~ ฌาชนใครไม่รู้”
ตอนนี้ขวัญใจกำลังถูกปอร์เช่จี้เอวหัวเราะจนตัวงอ จึงไม่ได้ยินเสียงอะไร ร่างเล็กของฌานินเซโอนเอน
