สิ้นลาย – 67/2 ไม่หลงกล (คุกคาม)

ขณะกำลังจมอยู่กับความอับอายที่ถาโถมเข้ามา เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นช่วยดึงสติให้กลับมาอีกครั้ง แชต: นิคซ์ นิคซ์: สร่างเมาหรือยังครับคนสวย ฌานิน: อย่าแซวสิคะ ฌาไม่ได้ตั้งใจส่งคลิปไปให้นะ นิคซ์: น่ารักดี นิคซ์: ว่าแต่ อาทิตย์หน้าขอจองตัวได้ไหม อยากพาไปเลี้ยงขนม ค่าจ้างหนึ่งแสน ฌานิน: ทำไมให้เยอะขนาดนี้ล่ะคะ นิคซ์: ค่าเอ็นดู ฌานิน: จะพาฌาไปไหนคะ นิคซ์: ขอเก็บเป็นความลับครับ แต่ไปกับพี่หน่อย ชวนทีไรไม่เคยไปเลยนะ น้อยใจ ผู้ชายอย่างนิคซ์ที่พิมพ์คำว่าน้อยใจลงมาในแชตนั้นทำให้ฌานินรู้สึกแปลกไม่น้อยเลย เธอกำลังคิดอย่างลังเลว่าควรจะตอบยังไงดี ความจริงเงินหนึ่งแสนมันเยอะมาก และต่อให้ทำงานจนเหนื่อยก็คงใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเก็บได้มากขนาดนั้น อีกอย่างที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้มีท่าจะทำร้าย เธอจึงค่อนข้างวางใจ ฌานิน: ไปก็ได้ค่ะ นิคซ์: ว้าว ไม่คิดไม่ฝันเลยนะเนี่ย ฌานิน: ยังไงก็บอกฌาอีกทีแ