ฌานินนั่งรถจากคอนโด ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสถานที่ที่ไม่ได้มานานพักใหญ่ ดวงตากลมกวาดมองรถหลายคันที่กำลังขับพุ่งด้วยความเร็ว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยากดู เธอมองหาว่าเจ้าของสนามแข่งแห่งนี้อยู่ที่ไหน ก่อนสายตาจะหยุดโฟกัสบนอัฒจันทร์ ร่างสูงของคลื่นยืนนิ่งสูบบุหรี่ และที่สำคัญเขากำลังมองมายังเธอ
ไม่รอช้า ร่างเล็กรีบสาวเท้าก้าวตรงไปหาทันที อารมณ์ยิ่งปะทุเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย เขานิ่ง ดวงตายังเฉยชา เหมือนไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน แม้ว่าเธอมาหยุดยืนข้าง ๆ ยังทำเพียงแค่ปรายตามองนิ่ง ๆ ไร้คำถาม
“ทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ” เสียงหวานตะเบ็งถามทั้งที่อยู่ใกล้ จนนักแข่งในทีมที่ยืนอยู่แถวนั้นเงยหน้าขึ้นมามอง แต่นั่นไม่ได้ทำให้สนใจว่าใครจะมองยังไง ตอนนี้ฌานินสนใจเพียงแค่คนที่กำลังทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“ทำไมคิดว่าเป็นฉัน?”
“ถ้าไม่ใช่พี่คลื่น แล้วจะเป็นใครอีก”
“ฌานิน บอกทีสิ ถ้า
