ฌานินจ้องร่างสูงที่ไม่สะทกสะท้านกับคำต่อว่า เขาเฉยชาอย่างไร้ความรู้สึกจริง ๆ หลังมองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจถอยออกไปรอรถตรงมุมอื่น ไม่ทิ้งคำพูดอะไรเอาไว้แม้แต่ประโยคเดียว
แผ่นหลังบางค่อย ๆ ไกลออกไปเรื่อย ๆ ในสายตา ก่อนที่ร่างสูงจะหยิบบุหรี่มาจุดสูบอีกมวน เสียงถอนหายใจถูกพ่นออกมาแรง ๆ หลายครั้งติด
“จัดการเรียบร้อยแล้วครับ คงหัวเสียน่าดู ถ้ารู้ว่าเราจะเปิดแข่งแมทช์คัดเลือก ตอนทางนั้นเปิดตัวสนามใหม่”
เสียงของธันวาดังขึ้น เรียกให้ดวงตาคมของคลื่นหันมาโฟกัสคนที่เดินมาหยุดข้าง ๆ เขาพยักหน้าช้า ๆ แล้วพ่นควันสีเทาคลุ้งจากปาก
“ผมว่า ยังไงทีมแข่งหลัก ๆ ก็ต้องมาลงที่สนามของเราอยู่แล้ว” คนเป็นลูกน้องมองร่างสูงของเจ้านายที่เอาแต่สูบบุหรี่หนัก ๆ เพียงพยักหน้าแต่ไร้คำพูด ก่อนเดินเข้ามาเขาเห็นแล้วว่าคลื่นกำลังคุยกับฌานิน และเหมือนบทสนทนาจะชวนให้ตึงเครียด จึงไม่กล้าขัด
“ระวังตัวหน่อยนะครับ แค้นมาก
