“จำได้ไหม ฉันบอกว่า วันหนึ่งถ้าแกติดกับดัก ฉันเองก็จะรู้สึกผิดไปด้วยที่แนะนำ” แก้วเหล้าถูกยกขึ้นมาดื่มไม่ต่างจากเพื่อนที่นั่งตรงกันข้าม ก่อนจะพูดต่อ “ตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกผิดกับแกอยู่”
“รู้ไหม ต่อให้ขวัญแนะนำ ถ้าฌาไม่สนใจพี่คลื่นตั้งแต่แรก มันก็ไม่เกิดขึ้นหรอก” ฌานินระบายยิ้มส่งให้เพื่อน เป็นรอยยิ้มฝืนที่สุดเท่าที่ขวัญใจเคยเห็นจากเธอ “ขวัญอย่าโทษตัวเองนะ เพราะสุดท้ายคนที่เลือก คือฌาเอง”
“ถอยนะฌา มันเพิ่งเริ่ม ตอนนี้แกยังถอยได้”
ใบหน้าหวานค่อย ๆ ส่ายไปมา เธอไม่มีความรู้สึกอยากจะถอยเลย ไม่มีในความคิด เพียงแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง “แปลกดีนะ ทำไมฌายังอยากอยู่ตรงนี้ล่ะ”
“เห็นไหม พอไม่ถอยตั้งแต่แรก ในวันที่รู้สึกต่อให้เจ็บปวด แกก็ยังอยากอยู่กับเขา”
“…”
“แกกำลังใช้ความเจ็บปวดของตัวเองยื้อเวลาอยู่นะฌา และมันไม่มีทางได้ความสุขกลับคืนมา มีแต่จะยิ่งทำให้ทุกข์หนักกว่าเดิม”
ฌานินไม่แม้แต่จะเถีย
