“ฌานิน” มือหนาเปลี่ยนมาบีบบนปลายคางมน แล้วขยับใบหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม ระหว่างจ้องเขม็ง อีกมือของเขาบีบเอวบางแน่น ก่อนจะเคล้นคำพูดที่ชวนให้คนฟังเย็นยะเยือก “ถ้าเธอโกหก มันจะเป็นยังไงรู้ไหม”
“งั้นพี่คลื่นคิดว่าฌาใส่เสื้อใครคะ” จากความหวั่นใจ ร่างเล็กกลั้นใจจ้องกลับสายตาคม ใช้แผนคาดคั้นอย่างเขา เพื่อให้หยุดตั้งคำถามที่กำลังต้อนให้เธอจนมุม “ทำไมถึงคาดคั้นจัง หวงฌามากเลยใช่ไหม”
“…”
“หรือว่าไม่ชอบเห็นฌาใส่เสื้อของคนอื่น พี่คลื่นถึงหงุดหงิดใส่แบบนี้”
“อย่ามาตั้งแง่กับฉัน”
“ไม่ได้ตั้งแง่สักหน่อย ฌาแค่สงสัยเองค่ะ”
“อ่า พี่หวงฌา” ใบหน้าหล่อขยับมาชิดหูเล็กอีกครั้ง เขางับเบา ๆ บนใบหูที่กำลังเห่อแดง แล้วเอ่ยเสียงทุ้มเย็นใกล้ ๆ “… ค่อนข้างจะหวงมากเป็นพิเศษเลยซะด้วยสิ”
ตึกตัก ตึกตัก ทั้งที่เป็นฝ่ายถามจงใจอยากให้เขาหยุดต้อน แต่ว่าตอนนี้กลับกลายเป็นตัวเธอเองที่หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
