และในที่สุด รถของคลื่นก็ขับพุ่งเข้าเส้นชัย เสียงคำรามของเครื่องยนต์ผสานกับเสียงเบรกดังสนั่น ท้ายทั้งสั่นและสะบัดจนเกือบพุ่งไปชนแผงกั้น กลุ่มควันพวยพุ่งขโมงจากล้อที่เสียดสีกับพื้นถนน ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นรถของนิคซ์ก็ตามมาติด ๆ
คลื่นพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ อยู่ภายในรถที่เพิ่งจอดสนิท เขาปิดเปลือกตาขบกรามแน่น แม้จะพยายามกดความโมโหให้ต่ำลงแค่ไหน ความเดือดดาลกลับไม่ยอมลด
ทันทีที่ร่างของนิคซ์เปิดประตูลงจากรถ ค่ายที่อดทนกัดฟันจนแข่งครบรอบรีบลุกขึ้นยืน คว้ามือไปจับเอาปืนกับธันวา จากนั้นก็พุ่งปรี่ตรงไปหาคนที่จงใจทำให้น้องชายของเขาเกือบประคองรถไม่ได้
มือหนาคว้ากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างแรง พร้อมกดปลายกระบอกปืนแนบบนขมับ ดวงตาคมของค่ายแข็งกร้าว บอกว่านี่ไม่ใช่แค่ขู่ แต่เขากล้าทำจริง ๆ
“คนระยำอย่างมัน เก็บเอาไว้ก็รกโลก คิดเหมือนกูไหมล่า” เสียงทุ้มเข้มถามน้องชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง สิ้นประโยคนั้นล่าก็กร
