คอนโด
ร่างเล็กเดินตามหลังคนตัวสูงเข้ามาภายในห้อง เป็นห้องของคลื่นที่อุตส่าห์รวบรวมความกล้าถือคีย์การ์ดมาคืนให้เขาเมื่อครั้งนั้น แต่ตอนนี้ เธอกลับมายืนอยู่จุดเดิมอีกครั้ง เปลือกตาหนักอึ้งและว่างเปล่า ขาเรียวก้าวตามไปทั้งที่ในใจอยากจะวิ่งหนี
“ไปอาบน้ำ” เสียงทุ้มออกคำสั่ง โดยไม่ได้หันมามอง
“… ค่ะ”
“ฉันจะให้คนเอาชุดมาให้เปลี่ยน”
“… ค่ะ”
คลื่นหยุดนิ่ง แล้วหมุนตัวหันกลับมา มองใบหน้าหวานหม่นเศร้า ไม่รู้ว่าเธอเสียใจอะไรมากมายขนาดนั้นนักหนา ท่าทางในตอนนี้ชวนให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยเลย
“เสียใจหรือไง ที่ฉันชนะ”
“ฌาเป็นแค่ของเดิมพัน มีสิทธิ์เสียใจด้วยเหรอคะ” ตอนนี้ เธอกำลังตีตราตัวเองเป็นสิ่งของ สิ่งของที่ไร้ค่าและไร้ความรู้สึก
“ไปอาบน้ำ” เขาย้ำอีกครั้ง ตัดบทเพราะไม่อยากฟังถ้อยคำที่น่ารำคาญอีก
“คืนนี้… ฌาขอพักก่อนได้ไหมคะ”
คิ้วหนาขมวดเข้ม ก่อนขาแกร่งจะก้าวตรงมาใกล้ แล้วโอบแขนดึงเอวบางม
