… ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง
แกร็ก~ เสียงปลดล็อกบานประตูดังขึ้น ก่อนร่างเล็กจะแทรกตัวเข้ามาในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ ขณะก้าวเดินอยู่นั้นคนบนโซฟาตวัดสายตาเย็นชาจ้องไม่กะพริบ เธอรับรู้ได้โดยไม่ต้องถามว่าอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดไม่ชอบใจขนาดไหน
“เรียกฌามาทำไมคะ”
“นั่งลงแล้วชงเหล้าให้เสี่ยสิครับคนสวย”
เธอไม่ได้ค้านหรือถามต่อให้ยืดยาว ร่างเล็กเดินไปหยิบแก้วเหล้าตรงหน้าคนออกคำสั่งมาตักน้ำแข็งใส่ จากนั้นก็เติมเหล้าลงไป ตามด้วยโซดา ก่อนจะยื่นไปวาง
จังหวะที่กำลังจะชักแขนกลับ จู่ ๆ ฝ่ามือหนาก็คว้ามาจับ หมับ! แล้วกระตุก แขนแกร่งยกขึ้นโอบรั้งเอวบาง ดึงให้ทั้งร่างของฌานินนั่งทับลงบนตัก แล้วโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ปะทะผิวแก้ม
แต่แทนที่จะดิ้น ฌานินเลือกนิ่งงัน เพียงแค่จ้องด้วยแววตาว่างเปล่าอย่างเคย เหมือนกำลังรอว่าเขาจะทำอะไรกับร่างกายนี้ หรืออยากพูดอะไรต
