ความเงียบโรยตัวปกคลุมบรรยากาศที่เย็นเฉียบขึ้นกะทันหัน เขาไม่พูดอะไรต่อท้ายถ้อยคำที่เธอเอื้อนเอ่ยออกมา แล้วจู่ ๆ ร่างสูงก็หยัดตัวตรง ฉุดให้คนตัวเล็กสะดุ้งหลุดจากภวังค์
“กลับไป”
เสียงทุ้มเอ่ยสั่งทำให้ฌานินชะงัก เธอนึกว่าการที่เขาเรียกมาแบบนี้ หมายถึงต้องการระบายความหงุดหงิดลงบนเตียงเหมือนทุกครั้ง แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดเลยสักนิด
“มะ… ไม่ทำเหรอคะ”
“วันนี้ ไม่มีอารมณ์”
คำตอบนั้นทำให้ฌานินกังวลอีกครั้งด้วยความคิดที่แล่นเข้ามาคือเบื่อแล้วใช่หรือเปล่า เพราะไม่เคยถูกผลักไสเลยสักครั้ง มีแต่คำสั่งให้ถอดเป็นสิ่งที่เขาต้องการจากเธอ ไม่ต่างจากคนคลั่งไคล้
“ปกติพี่คลื่น… ทำ”
“หืม?” คิ้วหนายกขึ้นสูงเป็นคำถาม ก่อนจะแค่นหัวเราะต่ำลอดผ่านลำคอ “แมวน้อยของเสี่ย มีอารมณ์เหรอคะ”
“ฌานอนที่ห้องนี้ได้ใช่ไหมคะ ดึกแล้วไม่อยากเดินกลับ” เธอเปลี่ยนเรื่องพูดทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านก้มหลบสายตาคู่คมที่กดลงมาจ้อง
